بگذار كه گم شوند

                       اين روزهاي سرد زرد

بگذار كه نيست شوند

                     اين نغمه هاي درد

 

 

عزاي چه را گرفته اي اي دوست

                 وقتي ميان ماه و مه

                   من و تو

                                   سرگردان دو صد پنداريم

                                  كه يكيش راه به سرمنزل مقصود ندارد

 

زندگي واژه بي مقداري است

كه در شعر من و تو

مثل گردي كه زمان با خود مي آرد

                                      مي نشيند آرام

                                       روي عكسي كه به ديوار دل خويش

                                                                               آويخته ايم!