سووشون یا هری پاتر مسئله اینست؟!!!!!

چند روز پیش تب خرید کتاب گرفته بودم

یعنی راستش یه دفه اومد توی ذهنم که ما به عنوان یه ایرانی این دین رو به بزرگان معاصر ( چه زنده و چه فوت کرده)فرهنگ و ادبمون داریم که از هر کدومشون حداقل یه کتاب توی خونمون داشته باشیم. این حداقل کاریه که میتونیم بکنیم.

به یکی ازر کتابفروشی های بزرگ و معتبر شهر رفتم

اول خودم رفتم بخش کتابهای فرهنگی و ادبی ولی هیچکدام از چیزهایی که مد نظرم بود رو پیدا نکردم

 برگشتم اومدم سمت صندوق یه خانومی نشسته بود پرسیدم:

-       ببخشین کتاب سووشون رو دارین؟ طرف طوری نگام کرد انگار از کره مریخ اومدم و بعد با تعجب پرسید چی؟ وقتی سوالم رو تکرار کردم گفت نه

-       گفتم کلیدر چی؟ بازم طوری نگام کرد که انگار تا امروز همچین اسم کتابی به گوشش نخورده و گفت نه

-       پرسیدم شازده احتجاب چی؟ پرسید شازده چی؟ جالبه یه آقای مشتری ای هم وایساده بود کنار و گفتگوی مارو گوش میداد و طوری من رو نگاه می کرد  که بخدا یه لحظه حس کردم واقعا نگران سلامت عقلی منه

بین نگاههای این دو نفر گیر کرده بودم سرم رو انداختم پایین و گفتم ببخشین انگار اشتباه اومدم و نفهمیدم چطوری از کتابفروشی زدم بیرون

روزهای خمیازه

 

 ای صبح نورسیده سلامت نمی کنم

                       با من هزار بار غریبه تر از شب هجرانی

ای آفتاب خواب زده ای کاش

                      سر از خواب بر نمی داشتی

ای بی محل خروس بد صدا

                                 خفه باش

در این روزها که بستر من از بوی یاس تهی است

در این شبهای تار که اسم روز را یدک می کشند

                                                                بیهوده

در این خمیازه های پیگیر

 در این....

 

 

 

  در کوچه باد می آید

               و خط افق در بارش غبار مدفون است

                                و خورشید به رنگ مهتاب بیمارگونه دمیده است

                                                                                امروز

                                           و خمیازه های پیاپی امان مرا بریده است

صبحی چنین دلگیر

                          آیا کسی دیدست؟

 

 

 

 تو رفته ای

              من بی خبر از خویش

                   در کو چه باغ گلهای کاغذی گم شده ام

از آسمان غبار مرگ می بارد

                و تا بارش باران گویی هزار سال ماندست

 

 

 

 در کوچه صدایی نیست جز زوزه های بی امان باد

و صدای بازی کودکان

                  گویی هزار سال است که از کوچه کوچ کرده است

                             و من در بستری از خمیازه و تب اسیرم