پروانه های حقیقت دور و برت آروم آروم در پروازند صبور باش دنبال حقیقت دویدن و تلاش کردن تنها این پروانه ها رو فراری میده ساکت باش و بزار زندگی دور و برت در جریان باشه دنبال تجربه نباش به ذهنت فشار نیار
همینطور که ذهنت هوشیاره و خودت تنها مشاهده میکنی(بدون هر قضاوتی) اونوقته که یکی از این پروانه ها آروم میشینه روی سرت و تو بدون واسطه و بدون هیچ مقایسه با هیچ حالتی دیگه تنها با یک شهود محض اون حقیقت رو در خودت جذب میکنی اونوقته که پنجره ای بروت باز میشه و یه نور خیلی قوی میاد تو حس میکنی تمام وجودت پر از یه حس خوبه حسی که خالصه و بی مانند حس میکنی چیزی رو درک کردی که قبل از این هیچ وقت درک نکرده بودی و هیچ وقته دیگه هم برات تکرار نمیشه و این بصیرته یا همون درک شهودی چیزی که قابل وصف نیست
اما برای رسیدن به این لحظه های ناب رهایی از دانستگی لازمه
اول باید بار سنگین تجربه رو از روی ذهنت بیاری پایین ذهن ما شرطی شده تا مدام در حال تجربه سازی و بایگانی کردن این تجربه ها باشه از هر اتفاق کوچیکی یه تجربه جدید میسازه تجربه ای که ذهن مارو هرچه بیشتر شرطی میکنه هر چیزی که به اون تجربه مربوط میشده جایی در ذهن مارو اشغال میکنه و خودش رو مربوط میکنه به یک حس حس ترس حس شور و شوق بیش از حد حس بغض حس افسردگی و ... ذهن اینکار رو برای محافظت از ما انجام میده ولی در واقع این حسها روی ذهن ما تلنبار میشن و پر و بال ذهن رو می بندند و جلوی یک تفکر بی واسطه و شهود مستقیم رو می بندند
برای رسیدن به حقیقت لازمه که بی واسطه با حقیقت روبرو بشیم با اصل هر چیز
در ذهن شرطی شده ما برای فکر کردن در مورد هر چیزی اول اسم اون چیز میاد توی ذهنمون بعد تصویرش و بعد حسی که بر اثر تجربیات قبلی به اون چیز پیدا کردیم در حالی که اینها چیزی جز ساخته ذهن بشر نیست و ذهنی که مسیری اینچنین شلوغ رو برای کشف حقیقت طی می کنه مسیر سخت و بی نتیجه ای رو دنبال میکنه که تنها نتیجش افزودن تجربه ای جدید و حسی تازه و شلوغ تر کردن مسیر و هر چه گمراه تر شدن ذهنه
برای کشف حقیقت ناب باید ذهن رو آزاد کرد باید بیاموزیم که تنها مشاهده گر باشیم بدون هر قضاوتی تنها ببینیم اجازه ندیم که تجربیات قبلیمون در مورد تجربیاتمون مارو به قضاوت سریع بکشونن چرا که ترسهای انباشته شده در ذهن مارو به سمت قضاوت سریع و بستن هر چه سریعتر ذهن و آسوده خیال شدن ظاهری تحت فشار قرار میدن و با کشف نکردن حقیقت ذهن ما روز بروز رنجورتر شرطی شده تر ترسیده تر و ضعیفتر خواهد شد
پس بگذاریم زندگی همانگونه که هست در جریان باشد و ذهن را برای جذب بی واسطه حقیقت هوشیار نگهداریم به جای آنکه ذهن را درگیر در احساسات و تصاویری کنیم که هیچ پایانی ندارند تنها در این صورت است که آنگونه که کریشنا مورتی میگفت ذهن می تواند طیرانی عقاب گونه بیابد و با پرواز در اوج هیچ چیز را از نظر دور ندارد و در عین در حین پرواز هیچ ردی از خود بجا نگذارد